سایه‌ای پشت پنجره

چند روزی یا چند ماهی
نمی‌دانم!
نیستم
این نبودن معنی فراموشی تو نیست
در وجودم جای داری
و فقط با مرگم از دل و سینه‌ی من جدا می‌شوی
همیشه در سینه‌ی من خواهی ماند
آرزویم رسیدن تو به آرزوهایت
به امید دیدارمان عزیزم ای بهترین
دوستت دارم

عشق ما به سرخی انار باد

روزهای سختی دارم، تقریباً همه چیز دست به دست هم دادن تا روزهای خوبی نداشته باشم. شب‌ها خیلی بهترم، اوضاع برام فرق نمی‌کنه ولی احساس بهتری دارم چون بیشتر احساسش می‌کنم. نوشته‌ها، هدیه‌ها، حرف‌ها، خاطرات، دو تا عکس و... ازش دارم که باهاشون حرف می‌زنم، زندگی می‌کنم. نمی‌دونم چرا باید یه چیزهایی را از بین ببره!؟ شاید اگه دستش به این‌ها هم می‌رسید از بین می‌بردشون. خوشحالم که می‌تونم برای همیشه نگهشون دارم. خدایا کاش می‌خواست و می‌تونستم کمکش کنم، خدایا کاش نمی‌رفت، خدایا کاش کنارم بود، خدایا کاش می‌تونستم دورادور هواشو داشته باشم، خدایا خواسته‌ی زیادی ازت نداشتم و ندارم، خدایا مراقبش باش، خدایا....

چشمان تو بهترین و زیباترین شعرهای هستی آفرینند، لبان تو عالی‌ترین کلمات مهرآمیز را زمزمه می‌کنند، تو مجموعه‌ی دل‌آویزترین شاهکارهای شعر جهانی. هیچ شنیده‌ای: شعری، غزال چشمی، ترانه‌ای، مهتاب‌رویی، منکر شیدایی و زیبایی وجود خود شود؟ دستانی که نسیم و حریر را نوازش می‌کند، لبی که به گل لطافت می‌آموزد، چشمانی که فروغ خدایی دارند و هر بند رسته‌ای را دگر بار اسیر می‌سازد. سیمایی که مهتاب را حسودانه شرمگین می‌کند، ابروانی که هر کمانی را به خواری می‌شکند، مژگانی که آبروی هزار تیر دل دوز را بر باد می‌دهد. پیکری که عاج را، مرمر را، به رشک و حسد می‌آورد، بینی قشنگی که همیشه بوی گل‌های بهاری می‌دهد، لبانی که یاقوت در برابرش خونین دل می‌شود. چانه‌ای که اگر هزاران بار بوسیده شود هنوز هم بوسه می‌خواهد. تو با چنین وجودی عالی‌ترین شعرهای جهانی، حرف تو به این می‌ماند که آفتاب روی تو بگوید: من تاریکم. مرجان چشمان تو بگویند: ما بی‌جانیم. بهار پیکر تو بگوید: من سرود مغموم سروم. گل‌های دستان تو بگویند: ما بی‌رایحه هستیم. آسمان دل تو بگوید: من بی‌ستاره‌ام. آبشار گیسوان تو بگوید: من خشک و بی‌ترانه‌ام. لاله‌های گوش‌های تو بگویند: ما خالی از زمزمه‌ی محبتیم. شاعری با این همه رباعیات طلایی، می‌گوید من شاعری و شعر نمی‌دانم.

اول مهر، آخرین باری بود که برای کمتر از یک‌دقیقه دیدمش. نگرانش بودم و دلم براش تنگ شده بود، بدجوری بی‌تاب دیدنش بودم. منتظر بودم تا بیاد، وقتی از اتوبوس پیاده شد حتی... خوب داشتم نگاهش می‌کردم خیلی سعی می‌کرد من نبینه، خیلی تلاش کرد تا نگاهش به من نیفته... خدایا خیلی دلواپس و نگرانشم، خدایا خیلی دلم براش تنگ شده، خدایا ازش خواهش کردم ولی... خدایا چرا باید اینجوری بشه، خدایا می‌خوام ببینمش باهاش حرف بزنم دستاش بگیرم تو دستام خنده‌هاش ببینم اشکاش پاک کنم، خدایا مراقبش باش، خدایا التماست می‌کنم....